Aconcaguaexpeditie: Cerro de Plomo (5430) & Aconcagua (6962)
E-mails en sms-jes van Cees Scheurwater en Marieke van Loon tijdens hun Aconcagua expeditie.
15 januari 2006
Hoi Allemaal,
Missie Aconcagua gaat morgen beginnen... via een sms-mail-actie proberen we jullie, weliswaar summier, op de hoogte te houden van onze vorderingen. We moeten overigens eerst nog maar eens zien of we wel sms vanuit de
Andes kunnen versturen... we zullen het gauw genoeg weten. Op naar de top!
Met groet, Cees
19 januari 2006
We zijn inmiddels op kamp 2 op 3100 m, voorbij een uitgestorven skioord. Veel zand en stof. Condor gezien. Rustig klimschema, alles ok. Groet Cees en Marieke
23 Januari 2006
Dagen geen bereik gehad. Expedition Plomo niet gelukt. 280 m onder de top besloten terug te gaan. Combi te snel stijgen, slecht weer en eigen fysiek. Maar tocht was schitterend, genoten, alleen maar bergen, ruige natuur,
besneeuwde toppen en de kleuren van de Andes. Dit is het "waarom".. :-),
Groet Marieke en Cees
24 januari 2006
Vandaag naar Mendoza .. Tocht van 6 uur door Andes met bus. Morgen 1e stappen richting Aconcagua. By the way .. 30 graden hier .. over 14 dagen -30 op top.
Groet Cees en Marieke
24 januari 2006
11 uur ... eerste oogcontact met de berg .. in de verte ..wat 'n berg zeg .. wordt 'n hele toer ... voorlopig nog 5 uur in de bus .. groet
25 Januari 2006
Hallo allemaal,
Afgelopen week dus de Plomo niet gehaald. De groep werd al vroeg in tweeen gesplitst, 1 persoon met gids terug vanaf ca. 4300m, de rest, vijf personen dus, door met 1 gids, waardoor je kwetsbaar blijkt te zijn. Op 5100m slecht weer, sneeuw en mist, aantal mensen al bijna aan het eind van hun krachten en als groep besloten terug te keren. Beneden in het kamp (4060m) knapte iedereen geleidelijk aan weer op. De dag erna zijn we via een andere route teruggegaan, een werkelijk gigantisch mooie tocht, heel indrukwekkend. We hebben prachtige foto s gemaakt van een betoverend mooie Andes. Vandaag zijn we in Mendoza, we hebben vanochtend de permits gekocht voor de Aconcagua. Morgen gaan we starten. In Mendoza hier is het heerlijk warm, op het basiskamp (4200m) is het nu al min 10 graden en er staat een flinke wind (windkracht 8). F... freezing dus... Over twee uur vertrekken we naar het startpunt van onze tocht, de kans is erg groot dat we geen sms berichten kunnen versturen. Daarom nog even deze mail. De komende 14 dagen gaan we waarschijnlijk tegen onze grenzen aanlopen.. Het voelt voor ons allebei erg spannend. De berg hebben we inmiddels vanuit de verte gezien, ziet er erg indrukwekkend uit. We zullen zeker
ook genieten van de tocht er naar toe. Ps: dadelijk bij de ingang van het Aconcagua gebied, moeten we nog even de poepzakken ophalen... Je mag
namelijk niet zomaar wild poepen :-)) Carry your own shit...
Tot later...
groet,
Cees en Marieke
7 februari 2006: Mail van de gidsen.
I have GOOD NEWS for you. My colleague in Penitentes just informed me that the group reached Aconcagua summit. I do not exactly if everybody was on the top but certainly some participants.
Tomorrow (07/02), they descend to Plaza de Mulas, on Wednesday (08/02) to Penitentes and on Thursday (09/02) to Santiago, all as planned.
9 februari 2006
beste, lieve allemaal,
We zijn weer terug in Santiago de Chile, en in tegenstelling tot het bericht van Marc, hebben we geen goed nieuws. Slechts één persoon uit onze groep heeft de top bereikt van de Aconcagua, en wij waren er niet bij.. In het kort het verhaal: Vanuit Mendoza zijn we terug gegaan naar Penitentes en daar gestart met drie lange wandeldagen in Valle de Vacas, richting basiskamp op 4060 meter, in totaal 42 km. Dit waren drie hele lange warme en stoffige dagen.
In het basiskamp hebben we een aantal dagen gehad om te acclimatiseren. Ook zijn we vanaf dit kamp al naar
kamp 1 (4900m) gegaan om te bevoorraden. Cees is in het basiskamp ziek geworden, naar alle waarschijnlijkheid van het water uit de rivier (hoog magnesiumgehalte volgens de arts in het basiskamp). Gevolg: aantal dagen diarree en weinig eten. Uiteindelijk door naar kamp 1, is twee keer een zware en lastige tocht geweest. Hier 1 dag geacclimatiseerd en vervolgens kamp 2 (5850m) bevoorraad. Deze tocht was erg zwaar, zeer koud, veel wind, en de hoogte deed zijn werk. Alleen al je schoenen aantrekken kost enorm veel energie. Omdat Cees nog last had van zijn maag besloten we sneeuw te smelten ipv water uit de rivier te nemen. Dit kost veel meer tijd. De hele dag zijn we bezig geweest met de watervoorziening voor eten en drinken. Na definitieve aankomst in kamp 2, alles voorbereid voor de komende nacht, de toppoging. Om half drie ´s nachts ging de wekker. Het ijs stond aan de binnenkant van de tent, brrrr. Ca min 20 graden buiten, maar verder redelijk goede omstandigheden. Om 4 uur in de ochtend zijn we vertrokken, al met 1 deelnemer minder, dus nog met vijf deelnemers en twee gidsen. De eerste vier uur verliepen bijzonder stroef, het werd steeds kouder, iemand liet zijn rugzak naar beneden vallen, hotpacks die niet bleken te werken, en een deelnemer die dacht hartklachten te hebben (bleek later mee te vallen). Rond 9 uur (bijna 6200m) besloot een deelnemer af te dalen en omdat Marieke voorzag dat zij het ook niet tot de top zou redden, besloot ze mee te gaan, zodat de rest van de groep met de overblijvende gids door kon. Nog drie man door dus. Rond 11 uur, op 6400 meter besloot de volgende deelnemer om te keren. Onder begeleiding van de gids
is hij naar beneden gaan lopen waar hij via radio contact door de eerste gids zou worden opgevangen. Cees ondertussen door met de laatste deelnemer naar de beruchte traverse op 6500m. Daar echter besloot ook
Cees terug te gaan om de laatste deelnemer de kans te geven de top te bereiken. Onvoldoende kracht in het
lijf.. Veel emotie voor ons allebei, veel teleurstelling, maar onherroepelijke situaties en besluiten, dus restte ons niets anders dan ons er bij neer te leggen... De laatste deelnemer bereikte inderdaad 3,5 uur later de top, waarvoor wij enorm veel respect hebben! Na een waardeloze middag en nacht, via een traverse over gletsjers, afgedaald naar Plaza de Mulas op 4200m, een vreselijk lange saaie tocht door de puinhellingen van de Aconcagua, waar geen eind aan leek te komen. Zeker niet gezien de enorme last bagage die we op onze rug droegen. De dag erna verder afgedaald naar de Horcones vallei, een afstand van 27 km, bijna 9 uur... we waren kapot. Na een douche, warm stromend water en een echt bed, is de ellende weer vergeten en overheerst het gevoel dat we een prachtig avontuur hebben beleefd op deze machtige berg. Natuurlijk af en toe gevoel van frustratie, maar dat zal slijten. Nu inmiddels in Santiago de chile, weer 30 graden hier, nog een dagje relaxen morgen en vrijdag vliegen we terug. Zatermiddag zijn we weer thuis, wéér in de kou hebben we begrepen!!
groet,
Cees en marieke
|
