Aconcaguaexpeditie: Cerro de Plomo (5430) & Aconcagua (6962)
Door: Wim Buijs

Cerro de Plomo (5430)
Met Iberia vlogen we via Madrid naar Santiago de Chile. Het laatste gedeelte over de Andes was erg indrukwekkend om te zien. De volgende zaten we in de tuin van het comfortabele hotel bij het zwembad te genieten van een Pisco Saur. De volgende morgen werden we opgehaald door onze 2 gidsen Jeff, Sebastian en Luis, die onze vaste chauffeur zou blijken te zijn. We rijden naar onze kampeerplaats in het natuurpark van de Cerro di Plomo. Jeff en Sebastian ontpoppen zich als (groot)meesterkoks!

Tijdens de acclimatisatie trekkingsdagen richting het basiskamp Olla (4000m) genieten we onderweg van de woestijnbergen in hun vele kleuren: roze, wit, grijs en groen.

Topdag . Na een korte koude nacht staan we om 3.30u op, en vertrekken we om 4.15u voor een toppoging met hoofdlampjes in het donker. De hoogte (5000m) laat zich merken en het tempo gaat wat omlaag. Na een korte steile passage wordt het topplateau bereikt en vandaar volgt nog een vrijwel vlakke wandeling naar de apere top, waar we om 10.30u arriveren. Het is nog altijd onbewolkt en het uitzicht op de Aconcagua is indrukwekkend. De afdaling in het veelal losse puin is snel maar ook vermoeiend. Om 13.45u zijn we weer veilig in het basiskamp en wordt het succes gevierd met champagne!

De volgende dag leidt een prachtige wandeling door dit “maanlandschap” ons tenslotte weer terug naar La Parva. Na de (warme) lunch rijdt Luis ons deskundig terug naar Santiago de Chile. ’s-Avonds een heerlijk diner in een bekend visrestaurant.

Aconcagua (6962)
Nu staan we al weer gepakt en gezakt klaar voor de reis naar Mendoza, dwars door de Andes. Luis is een betrouwbaar chauffeur. Opvallend zijn de vele, aan de Sinaï en Negev herinnerende kleuren van de bergen: roze/rood, grijs, wit, dan weer zwart, en dat allemaal heel dicht bij elkaar. ‘s Avonds een diner met Argentijnse steaks in de open lucht. Leve het land van Maxima!

De volgende dag permit ophalen en we zijn klaar voor de tocht, die start bij Punta de Vacas. Op Pampas de Leñas (18km) wacht ons een gastvrij onthaal door Cecilia, een jong meisje dat studeert voor berggids. Hier arriveren ook de “mulas” voor onze bagage.

Na een lange wandeling (22km) bereiken we het tentenkamp Casa de Piedras en zien we de Aconcagua, inclusief de Poolse gletsjer schitteren in de zon. Poolse gletsjer.’s Morgens levert het doorwaden van de beek (op renschoenen) geen grote problemen op, en spoedig wandelen we door het alpiene dal van de Rio Relinchos omhoog, het basiskamp Plaza de Argentina (4200m) tegemoet.Het kamp is minder groot dan gedacht en maakt een vrolijke indruk met de wapperende vlaggetjes en gekleurde tenten.

Zaterdag is een rustdag met een contrôlebezoek aan de dokter. Na de bevoorradingstocht naar kamp 1 en voldoende uren rust moeten we terugkomen voor een tweede contrôle. De weersvoorspelling voor de komende dagen is niet bemoedigend: een koufront van de Grote Oceaan gepaard met storm komt eraan.

We worden wakker gemaakt met mooie Argentijnse symfonische rock en na het sorteren van het voedsel wordt gestart naar kamp 1 (~5000m).

De weersvoorspelling gaat uitkomen want al spoedig schuift een zone met hoge cirrusbewolking voor de zon, en begint de wind toe te nemen. De route mondt uit op een puin bedekt gletsjerplateau met mooie gletsjermeertjes. De tweede (losse) puinhelling is een stuk pittiger, ook vanwege de steeds verder toenemende wind. Marianne wordt door de wind omver geblazen en scheurt haar broek. In een inmiddels vliegende storm worden de voedselpakketten in een (binnen)tent gestopt, en verzwaard met rotsblokken achter gelaten. Extreme windvlagen bij het afdalen langs de bevroren beek dwingen ons, onszelf aan de rotsen vast te houden om niet weg te waaien. Uiteindelijk zijn we binnen twee uur weer terug in het basiskamp. ’s-Nachts een zware storm en later ook sneeuw.

De volgende doen we rustig aan. In de loop van de dag klaart het weer helemaal op en neemt de wind af. De tweede test bij de dokter verloopt voorspoedig. Morgen definitief naar kamp 1 als het goede weer aanhoudt. Dat blijkt inderdaad het geval.

Opnieuw in kamp 1, een uur sneller dan de eerste keer.

Het is op ~5000m te koud buiten te zitten als de zon verdwijnt achter de berghelling, dus wordt er veel gelezen en lang geslapen in de tent.

’s Morgens is het opnieuw mooi weer met weinig wind. Op naar kamp 2 (5900m)! Een werkelijk prachtige wandeling voert ons naar kamp 2. aan de voet van de Poolse gletsjer. De aanblik van de gletsjer die aan de linkerzijde met steile wanden afbreekt, en naar de top toe uitloopt in een relatief steile wand is indrukwekkend. Het is hier echter veel te koud om lang te kunnen genieten van het landschap, en dus wordt spoedig de afdaling weer ingezet.

Donderdag definitief naar kamp 2. Onze hoogteaanpassing verloopt voorspoedig, want we zijn opnieuw fors sneller in het kamp.

Topdag . Moeilijk is de periode tussen opstaan en vertrek, omdat al water kokend in de voortent, je geleidelijk aan zelf toch flink afkoelt. Maar om 6.00u vertrekken we dan toch. Het eerste gedeelte, de Poolse traverse, is niet steil of geëxponeerd, maar berucht om z’n vrijwel constante harde wind bij afwezigheid van zon in de vroege morgen. De wind blijkt mee te vallen. De traverse is echter een stuk langer dan ze lijkt; een lange matig steile sneeuwhelling waar het alleszins nuttig is om stijgijzers aan te trekken. Na een korte stop aan het einde van het sneeuwveld, zetten we koers naar Independencia (6400m). We lopen nu in de zon en vele groepen die de normaalroute doen, bewegen langzaam met ons naar boven. De steile sneeuwhelling na Independencia ziet er fors uit maar blijkt mee te vallen. Jeff wijst op een immens rotsblok in de rechtse begrenzing van de berghelling: dit is de plaats waar de roemruchte Canaleta begint. Onder dekking van de rots, opgebouwd uit prachtig conglomeraat, nemen we nog een serieuze lunchpauze, waarna we beginnen aan de Canaleta in een aangenaam schijnende zon. We vorderen gestaag met wisselende kopmannen en –vrouw. In het midden van de Canaleta met zicht op de zuidtop ga ik langere tijd voorop, maar in de traverse naar het topplateau komen Ronny en Marianne voorbij. Even later zijn de meesten op de top en een kwartiertje daarna is iedereen boven. We hebben enorm geluk met het weer; helder, onbewolkt en niet veel wind. Na een ruime hoeveelheid foto’s en een (feest)dronk, beginnen we aan de afdaling. In de afdaling maakt de Canaleta z’n naam waar: het is enigszins moeizaam afdalen in de grote brokken en het losse puin. Daarna gaat alles gemakkelijk en snel en wordt spoedig de traverse bereikt. Het laatste zonlicht zet het landschap in een lichtroze glans, en rustig uitlopend is iedereen voor 21.30u binnen in kamp en na wat soep en thee, besluiten we de donzen slaapzak in te kruipen.

De route naar beneden wordt naarmate we vorderen weer heel erg mooi. Aan de andere kant van de schouder begint het afdalen via uitgestrekte puinhellingen. Berlin, Nido de Condores, Canada: alle bekende namen van kampen op de normaalroute komen in relatieve sneltreinvaart langs, en na een laatste plateau komt Plaza de Mulas in zicht. In de namiddag zitten we in een verzorgingstent te genieten van bier, etc., en ook hier is de popmuziek weer een aangename mix van Argentijns en zeventiger jaren rock.

De volgende dag de laatste etappe - een lange (~44 km) naar Horcones. De veelkleurigheid van de omringende bergen blijft verwonderen. Tenslotte arriveren we bij het huisje van de parkwacht. We zijn weer terug op de plek waar we de eerste foto’s van de Aconcagua hebben genomen. Het busje staat al klaar en weinige minuten later arriveren we in het hotel in Penitentes. Gezellig diner en lekker geslapen, alhoewel niet beter dan in onze slaapzakken.

Dan de terugreis naar Santiago de Chile. We hebben nog wat tijd over en er wordt een tocht geregeld naar Viña del Mar, een badplaats aan de kust van de Grote Oceaan. Fijn hotel direct aan het strand. Relaxen en heerlijk diner in Spaans restaurant.

Het zit erop; de Iberia-vlucht zit vol en we vertrekken. Door de vele bewolking rond de hogere bergen is er niet veel meer te zien van de Andes..