| FOTO'S EN REISVERSLAGEN VAN DEELNEMERS |
| BEKLIMMING ELBRUS AUGUSTUS 2005 |
Op de top van Europa............!!
|
| Na een aantal Alpenjaren en gevorderde gletsjercursus in Jostedalen vorig jaar, wilden we dit jaar toch wel weer wat anders dan het ‘spelen’ op een gletsjer. Op de reisemesse in Lillestrøm ontdekten we dat de hoogste berg van Europa niet de Mont Blanc (4810m) is zoals velen denken, maar de Mount Elbrus (5642m) in het Kaukasus gebergte in zuid-Rusland. |
Dat werd het doel voor 2005 hadden we al snel besloten! De maandenlange voorbereidingen met o.a. fietstraining, hardlopen, zwemmen en bergtochten in Noorwegen bracht ons er toe dat we wel toe waren aan rust in de maand Juli. Hoh, dat was geen goed teken, we moesten die hoge berg nog op…..! Een weekje rust genomen voor vertrek en daarna op naar Rusland.
We zijn met de Nederlandse expeditie van Edward Bekker Ski en Alpinisme meegegaan die een zeer goed acclimatisatie-programma aanbieden van een week voordat de werkelijke beklimming begint. De acclimatisatie wandelingen zijn er voor bedoeld om genoeg rode bloedlichaampjes op te bouwen zodat je bloed meer zuurstof kan opnemen. Wat je doet bij zo’n programma is tochten op hoogte maken waarbij je steeds weer afdaalt om te overnachten. Zo kan je lichaam langzaam wennen aan de hoogte. Eerst zijn we dus de berg Mount Bolshoy Kogutay 3891 opgegaan in drie dagen, alvorens we de beklimming van de Mount Elbrus aanpakten. |
 |
Het is een schitterende omgeving waarbij je van vochtig dal, via rotsen in de sneeuw- en ijsvelden belandt. Op 30 juli zijn we met volle bepakking (vooral veel eten en winteruitrusting) de Mount Elbrus opgegaan en wonder boven wonder zag het weer voor de komende dagen er redelijk uit. We hebben twee verschillende bivakken opgezet (één op 4000m en de volgende op 4500m) in het niemandsland van oneindige sneeuwvelden en hebben van daaruit nog wat acclimatisatietochtjes gemaakt. Verder hielden we ons bezig met ons eigen potje koken van instantvoedsel, water wat tussen de rotsen kabbelt koken voor drinkwater, rusten en vooral veel foto’s maken van die machtige top.
Op 1 augustus was het dan zover. Om 03.30u stond de wekker en moesten we echt uit de veren. Maar hadden we maar veren…..het was ijzig koud zodat we al onze kleren die we bij ons hadden aan hebben gedaan, laag over laag. Om 05.00u stond iedereen (groep van 5 en 3 gidsen…..luxe!) paraat en we vertrokken in het donker met hoofdlampjes. Een uur later kwam de zon op en kwamen de smeersel-potjes tevoorschijn. De totale beklimming duurde 7,5u, van 4500m naar 5642m. |
 |
Stapvoets ga je vooruit en het duurt voor je gevoel eeuwen voordat je, je zelf opgelegde, volgende doel hebt bereikt. Het is een zeer aparte belevenis om op hoogte actief bezig te zijn. Boven de 5000m is het zuurstofpercentage gehalveerd ten opzichte van op zeeniveau. Je hart gaat dus sneller kloppen om alles nog te laten werken. Maar dat lukt hem niet helemaal; je krijgt hoofdpijn en wordt zeer slaperig en duizelig. De laatste meters naar de top zijn dus ook de zwaarste en gaan gepaard met in- en uitademen bij elke stap. En daar was dan het einddoel……maar helaas hadden we geen uitzicht door de opkomende bewolking. Toch even een fotootje geschoten en wat uitgehijgd en vlug weer beginnen aan de afdaling. Die ging echter niet volgens planning; sneeuw, opkomende storm en onweer. |
Toch veilig aangekomen bij het bivak op 4500m en iedereen is gelijk zijn half besneeuwde tent ingedoken. De volgende dag, die als reserve topdag was gereserveerd, zijn we eveneens met sneeuw afgedaald naar de vallei voor weer fatsoenlijk eten en rust.
Al met al………een schitterende tocht die we nooit meer zullen vergeten en zeker kunnen aanraden als je van bergsport houdt.
met sportieve groeten,
Eelco van Weerdhuizen & Marlou Wouters |
 |
|
|
|
